Throwback - Voor het eerst naar huis

Afgelopen weekend ben ik voor het eerst naar huis geweest sinds ik op mezelf woon en niet zomaar... Ik keek er echt heeeeeel erg naar uit, maar ik vond het ook wel spannend. Omdat ik tussendoor ook nog druk ben met  huiswerk, lezen, leren en verslagen maken, is het me nu pas gelukt de blog af te maken.
Ten eerste wil ik jullie enorm bedanken voor alle lieve reacties op mijn blog waar ik een boekje open doe over mijn eetstoornis, dat doet me zo goed!

De reden dat ik het afgelopen weekend naar huis ben geweest, is omdat mijn moeder 2 oktober 50 jaar is geworden. En dat wilde ik absoluut niet missen! Eigenlijk wilde ik ook dat het een verrassing zou zijn dat ik zou komen, maar mijn moeder was er sowieso al wel van uitgegaan dat ik zou komen, haha.

Maar waar komt mijn spanning vandaan? 
Zoals jullie ook in mijn eerdere blog hebben kunnen lezen, liep het thuis niet allemaal lekker. Tegelijkertijd wil ik niet dat ik mijn ouders en mijn broertje tot last ben. Bovendien eet ik andere producten omdat ik een andere levensstijl heb,  ben ik door mijn eetstoornis ook wel bang voor bepaalde producten en hou ik niet van viezigheid en dan eigenlijk viezigheid van eten. Vooral die laatste twee maken een feest voor mij niet echt makkelijk, waardoor mijn spanning oploopt. Ondanks  dat ik de producten niet eet die ik eng vind, vind ik het toch ook moeilijk als ze aanwezig zijn.

Ook het reizen met de NS vind ik echt verschrikkelijk! Als ik reis heb ik 9 van de 10 keer vertraging en dat is best vervelend, maar soms gebeuren er gewoon vreselijke dingen waar je dan eventjes stil van bent. Zo las ik een tijdje terug een lezerscolumn in de metro over alle klagende reizigers omdat zij vertraging hadden, maar er was iemand voor de trein gesprongen en twee conducteurs hadden daardoor een trauma opgelopen. Dat heeft me wel aan het denken gezet. Hoe erg is het om vertraging te hebben als je het vergelijkt met het verlies van een dierbare?

Toch merk ik dat ik thuis nu wel mis... Eerder wilde ik gewoon het huis uit, ik wilde ruimte voor mezelf en rust. Nu verlang ik er ook naar om weer eventjes naar huis te kunnen gaan en iedereen thuis even te knuffelen. Ik hou me soms ook heel erg bezig met de vraag hoe lang dat nog mogelijk is. Herkennen jullie dit?

Onderweg op de fiets heb ik geprobeerd te filmen, maar je hoort mij bijna niet. Wel heb ik de omgeving, de treinreis en thuis nog een aantal dingetjes gefilmd, maar de beelden zijn allemaal niet leuk genoeg voor een filmpje.

Thuis
Bij ons in de straat aangekomen, zag ik een enorme Sarah voor ons huis staan. Super leuk gedaan door een hele grote groep, waarvan ik helaas geen deel uit kon maken, omdat ik naar school moest.
De kleine helpertjes en mijn moeder
Binnen had mijn moeder het allemaal heel erg leuk versierd met slingers aan het plafond en de deur, bordjes met 50 en nog veel meer!
In de tuin stond een grote tent met slingers, een heather, staantafels en barkrukken. Alles was allemaal zo goed als klaar voor het feest.
Mijn vader, broertje en zijn vriendin hadden gewacht met het geven van cadeautjes aan mijn moeder tot ik thuis was, dat was echt super lief! We hebben mijn moeder flink verwend.

Ik keek ook enorm uit om onze hond lekker te knuffelen, maar die was uit logeren vanwege het feest en daardoor moest ik nog een dagje langer wachten. 

Feest
Het was drukker dan wij gewend zijn tijdens verjaardagen, omdat er nu ook een hoop collega's van mijn moeder waren. Normaal zijn we echt maar met een klein clubje van zo'n twaalf personen tijdens de verjaardagen van mijn ouders.

Voor het eerst had ik weer een jurkje aangetrokken met een panty, een soort Jeffrey Campbell's van de H&M en een lekker warm vest.

Om eerlijk te zijn heb ik alle angsten opzij gezet en ik heb echt volop genoten! Ik voelde me niet echt ongemakkelijk vanwege het jurkje, ik heb lekker veel gepraat en gelachen en het was gewoon even heerlijk zonder veel zorgen. En het allerbelangrijkste: mijn moeder heeft ook genoten! Ze is flink in de watten gelegd en ze vond het feest helemaal geslaagd.

Zaterdag en zondag
Zaterdag zat ik niet zo lekker in mijn vel, waarschijnlijk door alle spanning die er toen uit kwam en de blijdschap om weer even thuis te zijn. Mijn schouder deed ook best wel veel pijn, omdat ik hele dikke knopen in mijn schouder had zitten.
Mijn moeder was ook emotioneel niet zo stabiel en dat kwam ook door alle drukte en spanning die ze had voor het feest. Wat lijken we toch op elkaar, haha.

Zondag ging het wel weer super en heb ik lekker hardgelopen in de mist. Ik genoot zo enorm van de natuur. Wat ik erg grappig vond, was dat ik maar beperkt zicht had door de mist.

Wat vinden jullie van de natuur in de herfst? Ik kan sowieso genieten van de natuur, maar ik vind de herfst ook altijd wat bijzonders hebben: al die mooie kleuren, paddestoelen, vallende bladeren, eikels, kastanjes en ga nog maar eventjes door. Als ik de kans krijg, probeer ik een blad te vangen haha.

Zondag was het trouwens ook dierendag <3 Hebben jullie nog iets speciaals gedaan met je huisdier(en) als je die hebt? Welk huisdier heb je of zou je graag willen?
Onze schatjes 🐰🐶
En dan komt natuurlijk toch weer een moeilijk moment: het afscheid. 
Het voelt als een afscheid, omdat ik niet elk weekend standaard naar huis ga. Dat levert mij teveel spanning op en ik wil eerst alles wat meer op een rijtje hebben, zodat ik niemand meer tot last ben.

De terugreis ging goed, ik was voor het donker thuis en ik heb zelfs gesproken met Aad van Toor, beter bekent als Adriaan van Bassie & Adriaan!! Dat was zo gaaf! Zijn stem was zo herkenbaar en hij was zo aardig. Ik wilde hem een aantal vraagjes stellen, omdat wij artikelen moeten schrijven voor onze eigen nieuwssite. Het nieuws over Bassie & Adriaan gaat over hun nieuwe film en tegelijkertijd het einde van Bassie & Adriaan.

Heb je zelf ook moeite met naar huis gaan of andere moeilijkheden of angsten? Laat het eventjes weten in een (anonieme) reactie of mail me. Het is mij dit keer gelukt om mezelf eroverheen te zetten en ik weet zeker dat jullie ook sterk genoeg zijn om je angsten aan te gaan!

Ik ben benieuwd naar jullie verhalen en reacties!
Nog één vraagje, zouden jullie mij willen volgen via Bloglovin? Daar zou ik echt enorm mee geholpen zijn. En als jullie het leuk vinden kunnen jullie mij ook volgen via Instagram.

Reacties

Populaire berichten