'Ik wilde mijn gewicht wel weten, maar ook ergens niet uit angst'


Het is alweer een tijdje sinds mijn laatste post over het stoppen met sporten en vond het daarom wel tijd om even een update geven over hoe ik het stoppen heb ervaren en hoe het de afgelopen periode met mij ging. Daarnaast heb ik nu een andere moeilijke beslissing genomen, omdat ik weet dat als ik niks doe er niks gaat veranderen en ik over zes jaar nog steeds in dezelfde situatie zit: het volgen van de MinniMaud methode.

De afgelopen periode ging het niet zo goed met mij en met periode bedoel ik eigenlijk al vanaf dat ik gestopt ben met sporten. In het begin was ik heel bang dat ik heel veel zou aankomen, doordat ik van zeven dagen intensief sporten naar alleen wat korte yogaoefeningen van zo'n 20 minuten. 

Na een week ging ik weer op de weegschaal en ik was doodsbang. Ik wilde mijn gewicht wel weten, maar ook ergens niet uit angst. Als ik maar geen bevestiging zou krijgen dat ik heel veel was aangekomen. Die bevestiging kreeg ik niet: ik was niks aangekomen. Whut?! 0,0 gram, terwijl ik niet minder was gaan eten. In de weken daarna fluctueerde het van 1 gram meer en dan weer minder, wat erg normaal is. Dus ik snapte niet dat ik niet aankwam. Na anderhalve maand begon ik ineens wel aan te komen, terwijl ik niks anders deed. Ergens is dat ook logisch, want mijn lichaam had eerst de energie nodig om een beetje te kunnen rusten en kon daarna de energie gebruiken om ook qua gewicht te herstellen. Een lichaam is daarin heel slim: het weet wat het moet, wat het wil en dus ook dat het nog niet op gezond gewicht zit en dus moet aankomen.

Enkele weken kwam ik beetje bij beetje aan, maar ik trok het op een gegeven moment niet meer. Ik was niet gewend aan aankomen en ergens is het aankomen nog steeds een vijand, omdat het in mijn hoofd zwart-wit is. Ik ken mezelf als te dik en als het meisje dat extreem ondergewicht had, dat met spoed opgenomen moest worden in het ziekenhuis en vervolgens naar een kliniek werd gestuurd. Bij het idee dat ik aankom, ben ik meteen bang dat ik weer zo word als hoe ik was voor ik afviel. Een grijs gebied ken ik niet, daar heb ik nooit gezeten. Het huidige ondergewicht voelt ook zo veilig, omdat ik er vijf/zes jaar aan gewend ben. Hoewel ik weet dat ik ondergewicht heb, voelt het toch alsof ik (te) dik ben. Mijn buik is ook redelijk opgeblazen, wat heel veel voorkomt tijdens gewichtsherstel, omdat het gewicht eerst naar vitale organen gaat die in je buik zitten en naar je hoofd vanwege je hersenen. Toch verschilt het wel per persoon natuurlijk. Hoe langer je ondergewicht hebt gehad, hoe langer het ook kan duren voordat je lichaam volledig gebalanceerd is. 



Maar ik ging dus weer minder eten. Eerst at ik veel meer dan ik verbrandde en daarna ben ik zoveel gaan eten als ik zou verbranden op een dag. Ook wandelde ik al jaren twee keer per dag een half uur. Of het nou midden in de nacht was of overdag, ik moest en zou lopen. Het veranderde daarna alleen wel naar één keer per dag wandelen en één keer per dag fietsen. Als ik dan naar de winkel moest, deed ik dat extra en niet gecombineerd met het wandelen of fietsen. 

Mijn dagen zaten vol met nadenken over eten en bewegen en het ''moeten'' van van alles. Ik had twee weken lang elke dag chronische hoofdpijn. Iets wat ik herkende van de hele periode gedurende mijn eetstoornis, maar daar had ik geen last meer van toen ik al een hele tijd voldoende at. Daarnaast moest ik me nog proberen te focussen op school, wat niet zo geweldig verliep. Verantwoordelijkheden heb ik deels moeten afstaan en ik heb ook een herkansing aan mijn broek, terwijl ik nog zo heb gezegd: ik wil en moet dit jaar halen zonder herkansingen. Mislukt dus.



Ondanks dat ik minder ben gaan eten, kwam ik ineens veel meer aan dan de weken daarvoor. Je kunt je vast voorstellen dat er paniek ontstond, maar toen ik ging nadenken, kon ik me wel bedenken waardoor deze reactie ontstond. Het was geen gewicht, maar een reactie van mijn lichaam om voedsel op te slaan. Een soort reactie uit paniek zou je ook wel kunnen zeggen. Mijn lichaam heeft meer nodig en dat gaf ik het niet en dan gaat het opslaan uit noodzorg. 

Afgelopen week heb ik een heel goed gesprek gehad met Marlot Keldermans, over wie ik al eerder had geschreven. Ze is een ontzettend mooie en bijzondere vrouw die heel krachtig aan haar eigen herstel heeft gewerkt. Het begon eigenlijk met de vraag of ze weer begon met sporten tijdens haar herstel of toen ze weer op gezond gewicht zat. Ik was namelijk zover dat ik ieder moment toch weer wilde gaan sporten vanwege mijn opgeblazen buik en het aankomen. Ze vertelde me dat ze die MinniMaud methode volgde, dat ze pas weer ging sporten toen ze op gezond gewicht zat en dat je lichaam zich ook aanpast aan de hoeveelheid calorieën die je per dag eet en vervolgens dus ook meer moet blijven eten om niet af te vallen. Dus je metabolisme versnelt. Ook zei ze dat ik het beste kon stoppen met het wandelen en fietsen, omdat mijn lichaam anders gewend raakt aan het sporten en dus niet zonder wandelen en fietsen kan als ik hersteld zou zijn. 

De MinniMaud methode houdt in dat je op een dag zo'n 3000 calorieën eet of meer. Per gewicht en lengte verschillen deze richtlijnen. Ook sport je niet. Marlot vertelde wel dat het gebruikelijk is dat je eerst over je set point gewicht gaat en vervolgens weer terugzakt naar het ideale gewicht voor je lichaam. 



Ik heb nu dus een hele moeilijke beslissing genomen en dat is dat ik ook de MinniMaud methode ga volgen, in de hoop dat mijn lichaam daardoor sneller hersteld ook qua het herverdelen van gewicht. Ik wil namelijk niet langer fucken met mijn lichaam en ik weet als ik deze stap niet zet, dat ik over zes jaar nog steeds in dezelfde situatie zit. Ik ben echt ontzettend bang om aan te komen, dat ik geen maat s pas als ik hersteld ben en bang om in het zwarte gebied te komen. Angstig om nooit naar een set point te gaan en dat ik blijf aankomen. Ik weet ook dat ik het moet aangaan, omdat mijn lichaam nooit de kans heeft gehad om zich te ontwikkelen als vrouw. Tijdens die periode heb ik niet ''geleefd''. Ik leefde wel, maar niet als tiener: thuis, in het ziekenhuis en in de kliniek. Niet bepaald de leefomgeving waarin je hoort te leven als tiener. 

Het zal moeilijk zijn, maar ik ga dit nu aan. Ik zal jullie op de hoogte houden, ik blijf What I Ate Today video's maken en ik hoop dat ik een voorbeeld kan zijn voor vele anderen die in dezelfde situatie zitten. Tegelijk hoop ik natuurlijk ook te kunnen laten zien dat veganistisch eten geen konijnenvoer is, maar ook heel lekker en makkelijk kan zijn en dat het zoveel voordelen heeft voor je lichaam. Gezond leven, genoeg eten en een gezond lichaam zijn de belangrijkste dingen voor een goede basis.



Ik hoop dat wie je ook bent en welke achtergrond je ook hebt, of je nou een eetstoornis hebt (gehad) of niet, dat je van jezelf kunt houden of gaat houden. Dat is één van de belangrijkste dingen in het leven. Ik weet dat het moeilijk is, maar zodra je meer van jezelf gaat houden, zul je merken dat het leven een stuk makkelijker wordt. Je hoeft minder bezig te zijn met de meningen van anderen, kunt doen wat je echt wilt én je durft beter op te komen voor jezelf. Je bent het WAARD!

Stel me gerust vragen als je ergens mee zit of vraag om hulp bij anderen. Dit hoef je niet alleen te doen en dit kan je niet alleen. Je kunt wel zelf eten of beslissen om van jezelf te houden, maar door erover in gesprek te gaan, zal het echt makkelijker worden. Beetje bij beetje of ineens de knop omgooien. It's your life, choose wise.

Reacties

  1. Mooi om te lezen! Wat goed en dapper dat je er zo open over bent en hebt besloten het anders te gaan doen. Heel veel sterkte en succes!

    Liefs,
    Stella

    BeantwoordenVerwijderen
  2. wow wat knap van je! Hoe gaat het nu met je? (deze post is al even geleden zie ik) heeft deze methode gewerkt voor je?
    Waar ik erg van schrok in je verhaal was dat je verteld dat je lichaam went aan sporten en straks wanneer je hersteld bent niet meer zonder kan.. wat bedoel je hiermee prcies?

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Hee, deze post is inderdaad al een tijdje geleden en ik moet nog steeds een ''vervolg'' maken over wat ik vond van de MinnieMaud. Zal ik z.s.m. proberen.

      Ik heb al wel eerder geschreven of deze methode gewerkt heeft voor me, maar ja dat heeft mij wel geholpen. Ik wilde beter worden, maar kon gewoon niet aankomen. Ik kon het mentaal niet aan. Elke gram er bij op zien te komen. Uiteindelijk was er iemand in mijn omgeving die die methode ook volgde en ze vertelde me dat je ook meer nodig hebt als je zo gaat eten, want je lichaam past zich aan. Je zult gaan stabiliseren op goed gewicht, dat wil niet zeggen dat het je streef is. Want je streef wordt bepaald door cijfertjes etc. Maar je lichaam is geen cijfer. Je lichaam heeft een eigen goed gewicht waar zij het zich goed bij voelt.

      Wat ik ermee bedoelde en wat mij verteld was, is dat als je elke dag ontzettend veel sport, je lichaam dat dus gewend is met verbranden etc. Maar wat je eigenlijk moet doen tijdens de MinnieMaud methode is ook niet sporten, want je lichaam heeft die rust nodig. Blijf je wel sporten en je zit wel op goed gewicht en je zou ineens stoppen, maar wel dezelfde hoeveelheid blijven eten, dan kan het zijn dat je over langere periode wel kunt aankomen omdat je minder verbrandt.

      Stop je wel met sporten en je lichaam went aan de hoeveelheid calorieën, dan moet je met sporten zelfs bijeten, omdat je meer verbrand. Snap je het een beetje?

      Als je meer vragen hebt, mag je die altijd sturen of mailen! bij contact staat mijn mailadres.

      Liefs x

      Verwijderen
  3. hey Lucinda, Wat super goed dat je hier je verhaal schrijft.. je gevoelens kan uiten, dat is ook één van de dingen waar ik onlangs wat meer mee gestart ben.
    Je bent heel sterk! dat lees ik uit je beslissingen die je ondertussen op eigen kracht hebt genomen. Je bent nog jong en je lichaam kan echt van veel herstellen! Juist nu is het belangrijk om door te zetten.. ik zou willen dat ik dat had gedaan...

    Ik heb zelf al enige tijd een ES, met op en af van periodes dat het goed gaat en niet goed gaat.. met gewichtsschommelingen..maar al wel enkele jaren ondergewicht..
    Ik ben ook enorm bang om méér te gaan eten.. omdat ik al zolang restrict.. ben ik bang dat mijn metabolisme hierdoor kapot is.. dat ik altijd zal blijven aankomen als ik meer ga eten.
    Mijn voeding ligt nu op de meeste dagen rond de 700-900 kcals.. veel te weinig! I know..
    Ik wil dit graag langzaam gaan ophogen, maar vroeg me af.. hoe heb jij dit gedaan? Ineens ophogen tot een normaal aantal kcals.. rustig ophogen? of anders?
    Van de ene kant denk ik dat het tellen van kkcals en bijhouden hiervan me niet gelukkiger gaat maken.. maar anderzijds wil ik het ook goed doen en volgen..

    Ik hoop op je reactie,
    alle goeds
    liefs
    Amay

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Hee Amay,

      Jemig, als ik dit lees krijg ik het spontaan gewoon koud en krijg ik kippenvel. 700 tot 900 calorieën is echt veel en veel te weinig. Ik snap je angst om aan te komen al te goed. Ik zit nu op gezond gewicht en heb die angst nog steeds wel, maar je metabolisme kan niet kapot zijn en ik snap dat jij je de uitzondering op de regel voelt. Volgens mij zijn we allemaal die ene uitzondering bij wie het allemaal anders gaat.

      Maar wat ik je aanraad: ga naar een diëtist voor een maaltijdplan, tenzij je het echt wel zelf zou kunnen, maar dat is voor veel meiden met eetstoornis wel lastig. En verhoog je calorieën naar minstens 2000 en beter zelfs nog hoger. Je lichaam heeft zo ontzettend veel energie nodig om te herstellen, dat komt nog bovenop datgene wat je überhaupt nodig hebt.

      Ik ging stoppen met sporten en begon ontzettend veel te eten om aan te komen. Dat was een hele moeilijke beslissing, maar ik kwam dus niet aan! Je moet het tijd gunnen, je moet de uitdaging aangaan om weer aan te komen, want een gezond lichaam is zo ontzettend belangrijk!

      Ik weet dat het moeilijk is, maar ik kan nu zeggen dat ik veel lekkerder in mijn vel zit, heel vrolijk ben en dat ik NOOIT meer terug wil naar een situatie van ondergewicht.

      En als je het wel aangaat, zul je merken dat het soms ontzettend moeilijk is. Maar dan moet jij je bedenken dat het die eetstoornis is die je tegenhoudt. En onthoud: een eetstoornis stopt niet. De eetstoornis heeft gewonnen wanneer je hart gestopt is met kloppen. Dat mag niet gebeuren en jij wil niet later tegen jezelf zeggen dat je eerder had moeten beginnen met herstellen omdat je anders minder schade had opgelopen.

      Wow, sorry dit wordt echt een lang verhaal. Maar ik werkte dus eerst met ophogen, beetje bij beetje. Maar elke gram op de weegschaal die erbij kwam ging ik weer dingen schrappen. Terwijl je gewicht afhankelijk is van het water dat je vasthoudt, ontlasting in je darmen (dat kan zelfs wel meer dan 2 kilo verschil maken had ik ooit gelezen). MinnieMaud heeft me dus echt geholpen om aan te komen. Het ging snel, maar ik gaf mijn lichaam wel de rust (niet sporten) en de energie die hij nodig had om te herstellen.

      In je herstel is er geen goed of fout, het gaat erom dat je voor jezelf gaat zorgen. En als je dat doet door je lichaam goed te voeden, voldoende te rusten en probeert door te zetten, dan ben je al super goed bezig.

      Je mag me altijd schrijven of mailen.

      Liefs,
      Lucinda

      Verwijderen
    2. hey Lucinda,

      Super thxs voor je reactie. Ik had een heel bericht getypt en toen ineens was deze weg.. balen..
      even snel opnieuw :)

      Ik weet dat mijn inname nu veel te weinig is.. en dat ik echt moet gaan ophogen..
      waar ik bang voor ben..
      dat ik nu langzaam ga ophogen en snel aankom en dan straks op een normaal gewicht zit met nog steeds een laag aantal kcals..
      maar de angst om ineens bvb 2000kcals te gaan eten is heel groot..vanwege de snelle weight gain :(

      Hoe was dit voor jou? Kwam je van heel weinig eten af? of at je nog redelijk normale hoeveelheden met veel sporten?
      en het ophogen met minnimaud deed je dus ineens heel snel?
      Fijn te horen dat je nu zoveel meer happy bent!
      super

      Liefs Amay

      Verwijderen
    3. Hee Amay,

      Dat heb ik ook zo vaak. Een heel verhaal en dan is het weg, haha.
      Daarom moet je ook beginnen met gelijk meer eten, want je lichaam raakt daar gewend aan. Ik denk dat het langzaam ophogen in jou geval net zo moeilijk gaat als in mijn geval. Plus je lichaam heeft meer nodig. Je zult niet alleen aankomen. Je zult ook water vasthouden, je ontlasting is ook gewicht. Dus elke keer als je weegt, hoeft het niet te zijn dat je werkelijk dat aantal bent aangekomen.

      Ik snap je angst, maar het was voor mij de enige manier om echt wel aan te komen. Elke keer had ik wel excuses om niet aan te komen of weer af te vallen als ik aankwam. Door volgens de MinnieMaud methode te eten, kwam ik aan en accepteerde ik dat ik aan ging komen, want dat was mijn doel.

      Jaa, ik eet nog steeds veel. Alsnog is het wel afhankelijk van wat je nodig hebt. Maar je hebt echt veel meer nodig. Minstens 2000. Maar in je herstel raad ik je aan nog meer te eten. Kijk maar eens op http://www.youreatopia.com/blog/2013/3/31/minniemaud-guidelines-for-recovery-from-a-restrictive-eating.html
      en
      http://www.youreatopia.com/blog/2012/11/23/phases-of-recovery-from-a-restrictive-eating-disorder.html

      Ik ben een tijd gestopt met sporten en ik snap dat ook dat eng is, maar ik kwam toen weken niet aan, omdat mijn lichaam moest herstellen.

      Liefs,
      Lucinda

      Verwijderen

Een reactie posten

Populaire berichten