'Ik ben nu weer gezond, dus ik moet me niet zo aanstellen'


Het heeft even geduurd voor deze post online stond, maar ik moest op de een of andere manier weer een drempel over om toch te schrijven over hoe ik me voel en hoe het met me gaat. Ik heb al zo lang niet meer kunnen posten, dat ik me daar ook een beetje voor schaam en bang ben of jullie nog wel wat over mij zouden willen lezen. Het slaat waarschijnlijk nergens op, maar ik ben goed in denken voor anderen.

Het idee om te gaan posten kwam door de reclame voor de documentaire over een meisje die vecht tegen haar anorexia: Emma Wil Leven. Toen ik het verhaal las en de teaser zag, werd ik gewoon verdrietig. Het komt zo ontzettend dichtbij. Ik weet dan dat ik in dezelfde situatie heb gezeten, dat ook ik mee werkte aan opnames om anderen te helpen of te inspireren om beter te worden, maar uiteindelijk niet meer mee kon werken. Anders was ik te zien geweest in een van de afleveringen van Tot Op Het Bot met Leontien van Moorsel.  Maar dat even terzijde.

Als ik de beelden zie, dan zie ik zo’n ontzettend mooie meid die net als ik wil vechten voor haar leven, maar het eigenlijk niet kan, omdat de eetstoornis te sterk is. En dan vraag ik me altijd af hoe het zo ver heeft kunnen komen. Hoe kan zo’n mooie meid zo diep wegzakken? Omdat de documentaire pas dinsdag (22 november 2016) te zien is om 21:20 op NPO 3, weet ik niet wat het verhaal is achter Emma. Maar als er dan meteen al bij staat dat Emma ging voor haar leven, maar deze uiteindelijk toch kwijtraakte, komt dat extra hard binnen.

Waarom?  

Dat is de enige vraag die in me opkomt. Waarom heeft Emma niet de kracht gevonden om voor haar zelf te kunnen vechten? Waarom mag Emma niet voelen hoe fijn het is om weer gezond te zijn en zoveel mooie dingen terug te krijgen als sociale contacten en nieuwe vrienden? Waarom ik wel en zij (en vele anderen) niet? De laatste tijd zie ik zoveel berichtjes voorbij komen van meiden die zijn overleden aan hun eetstoornis, dat ik het gevoel heb dat mijn ''problemen'' niet serieus zijn, dat het niet eens problemen zijn en dat ik me gewoon niet zo moet aanstellen.

Ook ik zit de laatste tijd wel wat vaker in de knoop met mijn zelfbeeld en datgene wat ik eet, omdat ik juist meer ‘’eetbuien’’ heb, waar ik me ontzettend voor schaam en ook eigenlijk niet eens wil noemen. Maar ik voel ineens zo’n drempel om daarover met mensen te praten, want ik heb het gevoel dat ik gewoon niet mag zeuren. Er zijn mensen zoals Emma die dagelijks hun leven verliezen aan een eetstoornis, of mensen met een depressie en andere problemen. Dat van mij voelt er niet meer serieus bij, want ik zit toch weer op gezond gewicht, dus ik mag niet zeuren. Daarom ben ik maar weer begonnen aan een dagboek.

Een dagboek om niemand anders lastig te vallen met mijn gedachten en gevoelens, maar ook om het voor mezelf te houden, omdat ik me er enorm voor schaam. Maar dat ik het er soms moeilijk mee heb, wil niet zeggen dat het niet goed met me gaat. Ik ben namelijk gezond, ik heb inmiddels mijn derde menstruatie (waar ik ontzettend blij mee ben) en ik ben zoveel vrolijker tegenwoordig. Maar de psychologische dingetjes blijven toch wel aan me knagen. Dingen die ik vroeger heb meegemaakt, angsten voor de toekomst en onzekerheden over mezelf. Daarom heb ik sinds kort weer gesprekken met de praktijkondersteuner van de huisarts. Ik merk namelijk dat ik dagen heb waarop ik heel veel nadenk over eten en mijn lichaam dat ik me niet altijd goed kan concentreren op school en dat is natuurlijk niet de bedoeling. Daarnaast heb ik de laatste tijd veel stress gehad. 

Die psychische dingetjes zorgen er mede voor dat ik de laatste tijd meer ‘’eetbuien’’ heb, wat ervoor zorgt dat ik weer wil compenseren en dagen juist weinig eet en daardoor weer honger krijg en vervolgens weer meer ga eten. Ik zie die vicieuze cirkel gebeuren en heb daardoor met mezelf afgesproken om weer aan mezelf te werken, zodat ik regelmatig eet en als ik een keer extra eet, ook niet compenseer. Maar die ‘’eetbuien’’ voelen zo slecht, omdat ik altijd bang ben geweest hier last van te krijgen. Mij werd ook altijd verteld dat ik zoveel controle had, dat mij dat nooit zo gebeuren en kijk nu. Dat zorgt dus voor meer onzekerheid, maar ook angst, stress en negativiteit.

Daarnaast wil ik me in mijn dagboek juist focussen op positiviteit. Dus als ik negatieve gedachten heb, wil ik er positieve tegenover zetten. Ik wil van me af kunnen schrijven, zodat ik er niet over blijf piekeren. Ik ben dan nu weer gezond en wil ook af van de negatieve gedachten die ik heb. Ik zie het voor mezelf als een soort zoektocht naar een betere versie van mezelf en dat heeft tijd nodig. Mocht het niet lukken, schroom ik er niet voor om toch hulp te zoeken. Zo heb ik nu hulp van de praktijkondersteuner, maar mocht ik uiteindelijk ‘’eetbuien’’ blijven houden, wil ik ook hulp zoeken bij een diëtiste.

Ondanks dat ik hier nu last van heb, wil ik meiden die moeite hebben met eten niet bang maken voor beter worden. Want ik voel me echt zoveel beter dan de tijd waarin ik ondergewicht had. Dat ik nu ineens last heb van eetbuien, wil niet zeggen dat jullie dat ook krijgen. En dat Emma helaas niet meer kan vechten voor haar lichaam, wil niet zeggen dat jullie nooit beter kunnen worden. Ik dacht altijd dat ik nooit beter zou kunnen worden en kijk mij nu. Blijf vooral hoop houden en zoek naar de redenen en doelen in je leven waarom JIJ beter wilt worden. Doe het niet voor een ander, want dan val je weer terug.

Ik geloof dat iedereen – ongeacht je een eetstoornis, andere of geen problemen hebt – sterk en mooi is. De moeite zit hem erin het nog te geloven en positief te worden in het leven. Positief te gaan denken, zodat je ook minder stress hebt en meer ruimte creëert voor leuke dingen. Geloof me, je wordt er zoveel gelukkiger van. Soms moet je alleen de kracht vinden om de drempels over te gaan.

Veel liefs en een dikke knuffel. <3

Foto's: We Heart It


Reacties

  1. Wow, wat een onwijs mooi artikel! Ik kan gelukkig zelf niet uit ervaring spreken, maar het lijkt me heel lastig om er (hier) zo open over te praten. Wat ik me wel voor kan stellen (en hoop) is dat jouw bemoedigende woorden heel wat mensen gaan helpen. Keep up the good work!
    liefs <3

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Hee Nerissa,

      Bedankt voor je lieve reactie. Dat doet veel met me. Ik hoop altijd anderen te kunnen inspireren. Al is het maar één persoon. Dankjewel xx

      Verwijderen
  2. Je bent een prachtmeid Lucinda, ga zo door! Liefs, Elleke

    BeantwoordenVerwijderen
  3. Wauw prachtig artikel! Je bent echt prachtig, dus daar hoef je je echt niet zorgen over te maken lieverd.x

    Liefs, Celine.

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Hee meis,

      Ahh dankjewel! Dat is zo ontzettend lief. Ik probeer mezelf te accepteren, maar mezelf prachtig vinden is altijd wel moeilijk. Ik ga mijn best doen. Je bent zelf een hartstikke mooie & lieve meid <3.

      xx

      Verwijderen
  4. Wat een super mooi artikel en zo knap hoe je dit geschreven hebt. Als ik heel eerlijk ben, ik herken mijzelf hier heel erg in. Je denkt al snel dat als je gezond verklaart bent je ook echt gezond bent. Maar als je op gewicht bent en andere vinden dat je er gezond uitziet, betekent het nog niet dat jij je 100% gezond voelt! Ook mentaal kan je niet gelijk gezond zijn en kan je je ook zeker niet zo voelen en dat hoeft ook niet. Want dit heeft zo'n impact op je leven.. ik hoop dat je dit ooit een plekje kan geven en je voor jezelf kan accepteren dat het even tijd kost. Heel veel sterkte. En ik bedoel dit berichtje helemaal niet betweterig ofzo, maar ik hoop dat als je van andere zoiets hoort dat je het misschien eerder kan aannemen (dat heb ik namelijk wel :)). Liefs X

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Wat een ontzettende mooie en lieve reactie! Ook wat jij schrijft is net alsof het mijn eigen gedachten zijn. Ik ga er zeker aan werken om dit ooit een plekje te geven, ik ben zeker al op de goede weg. Ik hoop dat jij het ook een plekje kunt geven of inmiddels hebt kunnen geven. Je bent een prachtig persoon, onthoud dat!

      xx <3

      Verwijderen
  5. lieve Lucinda,
    Wat een open en mooi geschreven post. Ik heb (nog) niet echt verder gelezen op je blog maar herken me erg in je verhaal. Zelf heb ik al een hele poos een ES en ken ik jaren van ups en downs. De docu greep me ook erg aan, vooral omdat ik zelf niet al te goede ervaringen heb met opname.
    Mag ik je vragen hoe je het herstel bent aangegaan? was je in behandeling? of heb je dit op eigen kracht gedaan?
    Moest je veel aankomen?

    Het lijkt me super eng om dichterbij of op een bepaald 'setpoint' te komen..het idee dat je dan niet meer aan hoeft te komen en eigenlijk ook niet wilt lijkt me best beangstigend. Maar je schrijft zo mooi dat je er zoveel voor terug hebt gekregen, een heel sociaal leven!
    Besef je dat je nu een hele goede stap hebt gezet, als ik naar mezelf kijk had ik dit 10 jaar eerder goed moeten aanpakken.. nu zijn er 10 jaren 'verspild' waarin ik mezelf met periode's echt heb opgesloten, niet sociaal was, gericht op de ES.
    Voor mij nu is het de eerste stap om mijn dwangmatig sporten te stoppen (voorzover het sporten nog echt lukt) en daarna het eten weer oppakken.

    Liefs Y.

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Lieve Y,

      Sorry voor mijn late reactie! Ik heb in tijde van mijn behandelingen weinig voortgang geboekt. Ik kwam wel aan, begon wel met eten etc., maar viel telkens terug omdat ik nooit voor mezelf at. Zonder behandeling ben ik de ''echte'' strijd aangegaan. Ook mijn ervaringen met opnames en behandelingen waren niet super goed.

      Ik was heel lang van mening dat ik niet aan hoefde te komen, want ik zag toch in de spiegel dat ik te dik was, ook al zei de weegschaal heel wat anders. Uiteindelijk wilde ik na 5 jaar lang een eetstoornis en veel stilstaan ook door met mijn leven. Ik besloot te gaan studeren, op mezelf te gaan wonen (ik wist van mezelf dat ik dat kon, omdat ik zelf graag de regie wilde hebben en ook wist dat ik die verantwoordelijkheid kon dragen). Ik kwam er steeds meer achter waarom ik weer gezond wilde zijn. Niet alleen vasthouden aan het gewicht waar ik zo aan gewend was, maar een gezond lichaam is zo ontzettend belangrijk. Ik wilde ook weer mooi zijn voor bijvoorbeeld jongens (klinkt heel dom, maar het leek en lijkt me nog steeds fijn om een relatie te hebben: iemand die van je houdt om wie je bent en niet omdat het ''moet''). Dus er kwamen een heleboel redenen waarvoor ik gezond wilde zijn. Ook mijn menstruatie: die had ik al zo'n 5 jaar niet meer toen ik begon aan mijn studie en ik wil mezelf later niet kunnen verwijten dat ik eerder aan mijn herstel had moeten beginnen omdat ik dan wel kinderen had kunnen krijgen.

      Ik snap dat je het setpoint gewicht eng vindt. Maar wees je wel bewust dat een setpoint niet vastgesteld is op een cijfertje die je kunt berekenen. Het ene lichaam vind een gewicht onder dat setpoint fijner en het andere juist een hoger gewicht. Dat verschilt per persoon. Zolang je dat ''kunstmatig'' lager houdt, betekent dat eigenlijk dat je lichaam dus nooit optimaal gezond is ookal is het een gezond BMI. Als je dus een eetlijst hebt waarmee je aankomt, kan het zijn dat je lichaam dus ineens niet meer aankomt. Deels kan dat zijn omdat je nog meer moet eten (als je nog geen gezond BMI hebt bijvoorbeeld) of juist omdat je lichaam blij is met het gewicht.

      Ik snap dat die 10 jaar verspild lijken, maar probeer daar niet negatief naar te kijken, zet dat om in wilskracht: ik ga nu voor mijn herstel, ik blijf niet langer stilzitten en ga er echt aan werken.

      Ik heb ook aan mijn bewegingsdrang gewerkt, maar eigenlijk hielp het mij nooit als ik het stapje voor stapje ging doen. Coldturkey, ineens alles anders, werkte voor mij beter. Kijk dus ook wat voor jou beter werkt en niet voor de ES.

      Ik moest veel aankomen en dat ging ook makkelijker in grotere sprongen dan in kleintjes. Want elke keer als ik een klein beetje aankwam gaf dat mijn ES weer ruimte om te smokkelen en te compenseren. Kies dus echt voor jezelf en niet de ES!

      Je mag me altijd schrijven als je ergens mee zit. Dit mag je ook per mail doen: xlucindaaa@gmail.com.

      Dikke knuffel en je kunt het! xx

      Verwijderen

Een reactie plaatsen

Populaire berichten